Without a Story

List-opad

2011-11-29T12:33:00.001-08:00

Plama słońca na podłodze

staję w niej na jednej nodze!

Confessions...

2011-11-05T03:58:00.000-07:00

Dalam mojemu 14-miesiecznemu dziecku czekolade, parowki i czipsa... Na szczescie nie wszystko jednego dnia. Czipsa dalam, bo zobaczyl na stole. I musialam...

M i maly T zostali wypchnieci na spacer. Powiedzialam, ze z nimi nie pojde, bo mam za duzo pracy w domu. Wiecie, sprzatanie, gotowanie, upychanie zakupow, rozpakowywanie po przeprowadzce. Nic jeszcze nie tknelam. Najpierw wypilam kawe, czytalam, pisalam, a teraz uprawiam browsing. Tak, nie mam zamiaru ruszyc tych domowych prac... Tak, od poczatku wiedzialam, ze oszukuje.

Wczoraj maly T spal w dzien 3,5 godziny. Powiedzialam M, ze tylko godzine, ze strasznie zmeczona jestem, ze nie mialam na nic czasu, i ze teraz on musi sie cala noc zajmowac malym T. Podzialalo...

Nie lubie Reymonta. "Chlopi" mnie nie zachwycja.

Tak, wole czipsy od rzodkiewek.

I tak dalej...

Mysle, ze jestem dosc przecietna. Ale juz wiecej nie bede dodawac do tej zawstydzajacej listy. :-P

Rzeczy

2011-10-30T13:00:00.000-07:00

Les Choses. Une histoire des années soixante G. Pereca. Dawno przeczytane. Do rozwazenia na nowo.

Przeprowadzilam sie. Znowu. Od 2007 roku przeprowadzilam sie tyle razy, ze... az liczyc sie nie chce. W samej ciazy przeprowadzalam sie 3 razy. To raz na trymestr! Przeprowadzalam sie pomiedzy krajami, pomiedzy miastami. Po drodze gubilam rzeczy...

Ale dopiero podczas tej - ostatniej mam nadzieje na dlugi czas - przeprowadzaki zdalam sobie sprawe, ze zgubilam tych rzeczy za malo. Powinnam zgubic wszystkie. Mam malego T. przy sobie i M. i to mi wstarcza. To jest najwazniejsze. No moze jeszcze majtki na zmiane sie przydadza, ale... te aniolki z Cepelii, swieczki, torebki, kilka rodzajow lyzeczek do wyciagania makaronu z garnka. Sorry Gregory, ale tego nie chce. Vanitas vanitatum.

Wyrzucic szkoda. Wiec oddaje. Lozeczko dzieciece, mikrofalowka, lozko, polka, troche ksiazek. Tak, tak i te aniolki z Cepelii. Plastykowa lyzeczke do lodow jednak wyrzuce. Jednak nie ma co zostawac krolowa sentymentalnych smieci. Ta lyzeczka jadlam lody pierwszy raz bedac we Wloszech. E tam...

Rzeczy. Marnosc. Postanawiam sobie (i mam to czarno na bialym), ze koniec z tym.

Znicz ze slow [*]

2011-10-28T10:32:00.000-07:00

Musze, chce zapalic, a... nie mam slow.*

Od wielu dni, od kilku juz lat, jestem uzytkowniczka pewnego forum internetowego. Pisze tam, czytam tam. Poznaje tam nowe kobiety. Przyjaciolki. Dziele z nimi wiele trosk i wiele radosci. I - co najwazniejsze - codziennosc. To forum to moje ulubione miejsce w internecie. Zdecydowanie. I choc roznie bywa i bywalo, tam nauczylam sie tak wiele. Od innych osob.

Te osoby znam, choc nie znam ich... Tak bywa ze znajomosciami w internecie. Niektore poznalam w rzeczywistosci. Jednej osoby nie poznam juz nigdy. Zginela w wypadku samochodowym razem ze swoim mezem. Przezyla ich wyczekana, ukochana adoptowana coreczka.

Stad ten znicz ze slow. A przede wszystkim "Wieczny odpoczynek..."

*Nie mam tez polskich znakow i strasznie jest mi z tego powodu wstyd. Szczegolnie w tym, tak waznym, poscie. :-(

Puch, wełna, polarek

2011-10-14T04:56:00.000-07:00

Zadziwiające. W tym roku cudownie ominął mnie jesienny spleen. Przez jakiś czas zachwycałam się kasztanami i złotymi liśćmi, a potem od razu zrobiła się zima. Od tygodnia nie mam ochoty wychodzić z domu, ale to mnie wcale napawa dobrym nastrojem. Zrobiłam już kilka szalików. Przepięknych. Fantastyczne czapki. I mnie to cieszy. Że tak otulam moją rodzinę na zimę. Mojito zamieniłam na napar imbiorowy. Sączę gorący małymi łyczkami. Przez palce biegnie mięciusia wełna. Synek śpi w pokoju błogo już drugą godzinę. Odsypia kolejną zarwaną noc. Na kuchni pyk zupa dyniowa pełna indyjskich przypraw. Jest ciepło, bezpiecznie, M wróci z pracy niedługo. Może być ta jesień. Choć zimna jak zima.

Czuła jest noc

2011-10-11T11:00:00.000-07:00

Te wszystkie godziny: 3.23, 4.17, 5.11. Nigdy ich nie widziałam na zegraku. Do czasu! Te wszystkie wschody słońca. Też się w życiu na tyle nie napatrzyłam. Niestety, zupełnie odarte z romantyzmu. Patrzę na nie z przerażeniem, że to już, że zaczyna się dzień, że skończyło się spanie. Tak szybko słońce wstaje ponad dachami. Zahacza się o anteny telewizyjne, ale i tak się podnosi. O świcie czuję zapach poranku. Marzę o kawie, choć wiem, że będzie bezkofeinowa. I jestem tak strasznie głodna, że śpiewam piosenki, ale w ciszy planuję sobie śniadanie. Garnek owsianki. Z miodem. Z dwoma bananami. A może jajecznica. Cztery jajka. Chyba to za mało...

Dziwne. Wcale nie cierpię na bezsenność, a "Czuła jest noc" to był dla mnie do tej pory tytuł ksiązki.

Synku! Zacznij sypiać snem twardym i długim.

Co zrobić z moimi książkami?

2011-10-10T02:58:00.000-07:00

Może je komuś oddam? Ktoś je chce? Jeszcze niedawno nie potrafiłam się z nimi rozstać. Raz przeczytane. Może dwa razy. A myślałam, że jesteśmy związane na amen. Ja i moje książki. Coś się musiało zmienić, bo już ich nie chcę. Dzieła Szekspira w oryginale, pięknie wydane. Nawet dedykacja już się nie liczy. Poweści, opracowania, katalogi, albumy. Pięknie wydane, _paperbacki_, z antykwariatu, białe kruki - zbędny balast. Może to te cztery przeprowadzki? Może to ta Kindle? Może już nie jestem molem książkowym?

Przede mną przeprowadzka numer 5. Przeraża mnie pakowanie teraz i rozpakowywanie potem. A te książki sobie stoją na półce. Przyjdźcie i je weźcie. Szekspir jest w domenie publicznej. Do reszty raczej nie wrócę, bo życie jest za krótkie, a do tego się zmieniło.

A jednak chyba nikt nie chce tych moich książek. Tak jak nie chcą łóżeczka dziecięcego, któym gradził mały T. I spakuję je. I rozpakuję je. Może ułoże je na półce kolorami, a nie alfabetycznie. Może jakaś ozdoba z tego wyjdzie...

Mam dość porażek

2011-10-10T02:34:00.000-07:00

Ogólnie rzecz biorąc, moje życie to wielki sukces. No choćby ten "pilot" w nazwie mojej unikalnej profesji... Tylko te wybory! Co na kogoś zagłosuję, to on przegrywa. To już się tak prawie 10 lat ciągnie. Mam tego serdecznie dość. I pomyśleć, że trzyma mnie tu miłość do tego piachu na Mazowszu. I tych nudnych sosen. I tej obskurnej Warszawy. Która piękna jest. Ale to raczej piękno wewnętrzne.

Złota jesieni...

2011-09-11T12:12:00.000-07:00

... szwajcarska. Najpiękniejsza. To już dwa lata, od kiedy ostatnio się widziałyśmy. Pamiętam o tobie. Jesteś najpiękniejsza.Dzięki tobie (no cóż...) mały T. pojawił się na świecie. Tęsknię za tobą, czasami... Za domem przy Roemerstrasse. Tak, za tym wybudowanym w 1492 roku, za tym, który był kiedyś Konditorei, za tym, który tamtej jesieni bez przerwy pachniał czerwoną kapustą z gruszkami i gołąbkami z kasztanami i żurawiną. Najpiękniejsza jesieni, magiczny domie, pamiętam o was i tęsknię za wami, wspominam was, ale... teraz jestem o niebo szczęśliwsza. Dobrze, że mam wasze zdjęcia! Ku pamięci! Do zobaczenia!

Rozmowy rodzinne

2011-09-10T04:39:00.000-07:00

Ja: Czytałeś kiedyś "Przeminęło z wiatrem"?
M: Co?! Nieeeeee... Nie mam wiatrów.

Sandały

2011-09-02T06:14:00.000-07:00

Od kwietnia do września (a może nawet dłużej). To jest pięć miesięcy. Prawie pół roku. Nie tak źle. Tyle nosiłam sandały i ani razu nie zamieniłam ich na żadne inne buty. Kalosze się nie liczą. Ale już dzisiaj poczułam, że jest mi zimno w moje toes. Zbliża się jesień. Nieubłaganie.

Piękne było to lato. Pierwsze lato z małym T. A teraz będzie druga jesień z małym T. Każdego dnia wspominam to, co robiłam (w wielkim przybiliżeniu) rok temu: noszenie kruszynki w chuście, usypianie, maleńkie paluszki, spacery. Przeglądam zdjęcia i się wzruszam. Życie jest piękne - to wiadomo, ale żeby było aż tak strasznie coraz piękniejsze?! :-)

Św. Teresa Benedykta od Krzyża

2011-08-09T12:43:00.000-07:00

Dzisiaj w KK obchodzone jest święto liturgiczne św. Teresy Benedykty od Krzyża. "Przypadkiem" zainteresowałam się tą kobietą. Tak, najpierw się zainteresowałam. Potem zaczęłam czytać, czytać, czytać. Teraz jestem na etapie absolutnej fascynacji.

Zainteresowałam się biografią. Rety, co za los! Żydówka, ateistka, fenomenolożka, feministka, katoliczka, siostra zakonna, ofiara Holocaustu, święta.

Fascynuję się drogą duchową i tym... jakie to wszystko logiczne. To jest święta dla mnie.

Cztery kąty

2011-08-02T03:16:00.000-07:00

Cztery kąty, cztery strony świata, cztery żywioły, cztery palce u ręki, cztery cuda świata, cztery zmysły, cztery grzechy główne, cztery przykazania, cztery znaki na niebie, cztery ściany, cztery tomy... Mogę tak wyliczać bez końca. Cztery to znamienna i znamienita liczba. Od dzisiaj mam cztery klucze do czterech kątów i czterech ścian.

Cztery

2011-07-29T13:06:00.000-07:00

Kocham cię. To jego pierwsze słowa, które pamiętam. Nie. To niemożliwe. Przecież nie tak rozpoczyna się znajomość, a jednak... Najpierw padły miliony ważnych słów, których nie pamiętam, bo przecież kochamy się od zawsze. A na pewno od czterech lat i trochę...

Pranie, gotowanie, karmienie...

2011-07-26T05:49:00.000-07:00

... usypianie, spacer, zabawa. Budzę się i się zaczyna. Ciągle od nowa. Nakarmieni. Znowu głodni. Uśpieni. Obudzili się. Zabawieni. Znudzili się. Uprane. Ubrudzone. Nie ma końca. Jeszcze w to wszystko trzeba wcisnąć, co następuje: Pomalowanie paznokci. Poczytanie. Porobienie czegoś. Browsing, tweeting, blogging, emailing... I to wszystko jest możliwe. Mam super moce, albo po prostu jestem kobietą.

Pa pa papier

2011-07-24T13:08:00.000-07:00

I co? I nie tęsknię za celulozą, za zapachem farby drukarskiej, za szelestem kartek, za ilością stron wyczuwalną pod dłonią. Pa pa papier. Mam już moją Kindle.
Tylko to pewnie jakiś znak czasów, że pierwszą książką, którą przeczytałam na czytniku, jest książka o pieluchach. Na szczęście już tyle innych książek czeka w kolejce.

Wyszło szydło z worka

2011-07-19T00:40:00.000-07:00

Od kiedy zostałam fanką tej strony spędzam na niej każdą wolną chwilę (to oczywiste) i mam tyle nowych pomysłów na zrobienie tylu nowych rzeczy. Tak. Sama zrobię wszystko. Zrobię sobie torebkę. Zrobię dziecku czapki i buciki. Zrobię kocyk i zrobię maskotkę w kształcie sówki. Do tego będę gotować tyle pysznych rzeczy z quinoą. Matko, nigdy bym nie pomyślała, że quinoę można przygotować z ricottą, syropem klonowym i bakaliami i... jeść na śniadanie! To się na pewno spodoba T. Ach, i mam tyle pomysłów na robienie zdjęć...

Gdybym tylko miała więcej czasu... Gdybym... Ale i tak nauczyłam się robić na szydełku w jeden weekend. Zrobiłam już jeden kocyk. Mam stos książek, masę projektów w kolejce i koszyk z włóczką, i zostałam też fanką tej strony.

No to jestem teraz prawdziwą kurą domową (z świetnym dyplomem, świetną pracą kiedyś, świetnym mózgiem i świetnym dzieckiem, i świetnym mężem). La vie est belle!

Bez zakończenia, czyli bez sensu

2011-07-15T04:20:00.000-07:00

Kolejna książka w niebieskiej okładce. Kolejna powieść akademika piszącego powieści pop. "Stars and Bars" Williama Boyda. Już chyba wolę Davida Lodge'a. Nie, ja bardzo lubię akademickie powieści Lodge'a. A tego Boyda polecił mi M. Na początku było ciekawie, inteligencko, narracja prosta jak drut i tu mam na myśli poetykę, i tak zwazny plot. Biedny autor zaplątał się w plot. Już nie było wyjścia, żeby go z sensem jakoś zakończyć, więc skończyła się powieść. Po prostu. Autorowi się "pomyliło". Nie tak wygląda zakończenie otwarte. Czytelnik nie powinien się poczuć jak widz w kinie, kiedy nagle wyłączyli prąd.

Książka, przy której tak dobrze się bawiłam i przeczytałam na jednym spacerze podczas pchania wózka jedną ręką, stała się przez to zakończenie książką złą, kiepską. Nie polecam.

PS. Jedzie do mnie Kindle. Jestem przejęta. Pa pa papier.

Mieszkam na trzecim piętrze...

2011-06-28T07:28:00.001-07:00

... i dzisiaj znalazłam na oknie biedronkę. Miała sześć kropek, czyli sześć lat. Jak ona doleciała tak wysoko? Czy to nie za wysoko na małą biedronkę? A może przyniósł ją ten dzisiejszy silny wiatr?

Biedronka się na mnie zesrała. Mówił F., kiedy biedronka, którą trzymał na dłoni i ściskał trochę zbyt mocno puściła jakiś żółty sok. Wcale się nie zesrała. Mówiłam mała ja, bo przecież każdy wie, że tak właśnie wygląda krew biedronki i że biedronek właśnie dlatego - w przeciwieństwie do mrówek - się nie zabija. Biedronkę może zabić tylko prawdziwy drań. Mrówki zabijają wszyscy. Zresztą mrówek się nie zabija. Mrówki się zgniata. Mrówki są do niczego, choć niby takie pracowite, a biedronki są ładne, bo mają kropki, które można policzyć i siedzą bezczynnie na kwiatku. Głupie.

Jak byłem mały, lubiłem patrzeć na mrówki w mrowisku, w trawie, jak coś niosną, jak się dokądś spieszą. Tak na nie patrzyłem, a potem, z nudów, kilka zgniatałem. Powiedział mi kiedyś M, kiedy rozmawialiśmy o dzieciństwie, którego nie spędziliśmy razem. Ja też. Powiedziałam.

Dzieci są strasznie okrutne. Gdzie się ta ich dziecięca okrutność podziewa, gdy dorastają? Czy dorosłość działa jak resocjalizacja? Już nie jesteśmy mordercami mrówek i zachwycamy się biedronką na swoim oknie w okropnym szarym bloku w Warszawie?

Aż dwie książki

2011-06-27T02:25:00.000-07:00

Przeczytałam. Ja. Aż dwie książki. Mimo upałów. Mimo dziecka. Mimo wszystko.

Lubię, gdy czytam i chce mi się śmiać. Z książki? Nie. Z tych starożytnych filozofów, którzy mieli ochotę rzucać się w dół ze skały, "bo już wszystko zostało powiedziane", "bo już nie ma nowych fabuł", "bo w kwestii poetyki już nic nie da się zrobić". Dobrze, że nie mieli racji.

Połknęłam właśnie jak słodką tabletkę powieść Nicoli Keegan "Pływanie". I powiem tyle, że lubię powieści tak napisane, że wciąż trzeba myśleć. O języku. A nie tylko o story.

Tak bardzo polubiłam tę książkę, że teraz maluję paznokcie tylko na kolor basenu. A co!

No to trudno

2011-05-15T13:33:00.000-07:00

Chyba już tak zostanie, że czytam tylko "Wysokie Obcasy" i oglądam filmy bez głosu, tylko z napisami, żeby nie obudzić potomka. Za to dużo gotuję. I to z radością. I to tylko wegetariańskie potrawy! Albo strasznie słodkie desery. Ostatnio uwielbiam doskonalić kotleciki ciecierzycowe (bo są takie przepyszne i takie zdrowe) oraz banoffee pie (bo jest takie słodkie i nie można mu się oprzeć).

Kotleciki ciecierzycowe
trochę ciecierzycy (ugotowana tak, żeby była miękka)
trochę cebuli (drobno pokrojonej)
trochę koperku
trochę szczypiorku
trochę mąki żytniej razowej
trochę płatków owsianych
trochę kolendry (najlepiej świeżej)
trochę pieprzu
sok z cytryny
trochę oliwy z oliwek
trochę wody

Wszystkie składniki należy poddać blendingowi aż do uzyskania (circa about) gładkiej masy. Wstawić do lodówki na trochę. Smażyć aż kotleciki staną się rumiane. Pyszne. Najlepsze ze słodkim ziemniakiem i młodą kapustą.

Banoffee pie
dwie puszki gotowanego przez dwie godziny słodzonego mleka zagęszczonego
dwie paczki biszkoptów
trochę bananów
sok z cytryny
śmietana
cukier

W dużej blaszce należy układać warstwami kolejno: biszkopty, gotowane przez dwie godziny słodzone mleko zagęszczone, banany, sok z cytryny, ubitą z cukrem śmietana. Wstawić do lodówki na kilka godzin. Jeść! To chyba najlepsze ciasto z półproduktów. Nie ma w nim nic zdrowego. Ale czy to nie znaczy, że nie można go jeść?

Nudzi mnie feminizm

2011-04-22T12:55:00.000-07:00

"Być feministką w Polsce teraz" oznacza "mieć poglądy lewicowe". I koniec. Koniec? Jeszcze trzeba czytać "Wysokie Obcasy". Kupiłam sobie, a wczoraj znalazłam czas, żeby przeczytać numer sprzed dwóch tygodni. Pchając wózek przez park, dokształciłam się, co to jest cipkomat (sic!). Dowiedziałam się o tym, że istnieje feministyczna alternatywa dla grafficiarzy - knit graffiting. Z jakichś powodów nawet kury zielononóżki wylansowane zostały na "prawdziwe feministki wśród kur". No żesz...

Jedyna prawdziwa zaleta tego tygodnika jest taka, że... dzięki formatowi jest bardzo poręczny i można z łatwością go czytać, pchając jednocześnie wózek przez park. Powieści w takich warunkach czyta się trudniej, co zapewne szkodzi strasznie intelektualnej stymulacji matek.

Wyparcie

2011-04-12T23:42:00.000-07:00

Po odbyciu stażu w redakcji dwóch poczytnych tygodników oraz telewizji postanowiłam, że media, prezentujące masie życie polityczne i społeczne, mogą dla mnie nie istnieć. Nie czytam i nie oglądam tego, co nazywa się "wiadomości". Zaskakujące! W żaden sposób nie powstrzymuje mnie to przed posiadaniem swoich (i tylko swoich) poglądów. Sprawia to jednak, że bywam czasem trochę politycznie wykluczona.

Na przykład, wczoraj spaceruję sobie po parku, piękna pogoda, podchodzi do mnie dwóch gimnazjalistów (może licealistów, nie wiem), którzy pytają mnie, czy wezmę udział w ich ankiecie, którą przeprowadzają w ramach pracy domowej. Jak tu nie pomóc dzieciom w odrabianiu lekcji? Nigdy więcej! Dzieci postanowiły mnie zapytać, kto jest prezydentem Polski. Zrobiłam wielkie oczy i starałam się ze wszystkich sił przypomnieć sobie imię i nazwisko. Nic z tego. Dzieci myślały, że się z nich zgrywam, a ja to nazywam wyparciem. W gruncie rzeczy ten moment uważam za bezcenny i po powrocie do domu postanowiłam nie uzupełniać swojej wiedzy.

Gra w zielone

2011-04-11T04:44:00.000-07:00

Ten, kto jest bardziej zielony, wygrywa. "Bycie zielonym / zieloną" to oczywiście parafraza "bycia ekologicznym / ekologiczną". Jakimś cudem ekologia sprzęgła się z macierzyństwem i matki już nie są zwykłymi matkami, ale ekomamami. Jak donoszą media (polskie, of kors), najlepiej być ekomatką jak Reni Jusis, która łączy dzielnie rolę celebrytki, matki i ekolożki, co czyni ją ekomatką wzorową. Bycie celebrytką to już tylko bonus, dzięki któremu ekomacierzyństwo nareszcie stało się popularne. Co za tym ekomacierzyństwem stoi? Nikt nie wie, więc nie ma wyjścia i pod lupę trzeba wziąć rzeczoną R.J.

Tak się składa, że właśnie wróciłam z wakacji, podczas których (o szaleństwo!) oprócz obejrzenia jednego filmu (bez dźwięku, ale z napisami) udało mi się przeczytać ostatni numer "Gagi". Tak się składa, że ostatnio numer "Gagi" traktuje mniej więcej w całości o byciu zielonym/ zieloną, a przede wszystkim o byciu zieloną matką. Gwoździem numeru jest (a jakże!) wywiad z R.J. - modelową ekorodzicielką. Czytam, czytam. Nudne. Pieluszki wielorazowe, wegetarianizm, kosmetyki, chemia w domu - no przecież i ja jestem ekomamą. Warto jednak się nie zniechęcić i doczytać do końca, bo tutaj czyha cukiereczek (tak, to teraz moje ulubione słowo i będę go w najbliższym czasie - świadomie - nadużywać).

Ostatnie pytanie: Czy było jakieś nieracjonalne zachowanie, na które sobie pozwoliłaś w związku z twoim synem?
Ostatnia odpowiedź: Hm, chyba to, że w ciągu pierwszego roku życia Teoś już 13 razy leciał ze mną samolotem.

Biedna R.J. Chyba nawet nie zdaje sobie sprawy z tego jak bardzo nieekologiczne jest latanie samolotem. Gdyby wiedziała, wstydziłaby się przyznawać do tego, że średnio raz na miesiąc lata z dzieckiem i pewnie nie zdaje sobie z tego sprawy, że jak tak dalej pójdzie, auto z hybrydowym napędem nic tu światu nie pomoże.

Najbardziej żałosne jest to, że wywiad z takim zakończeniem (niezbyt zielonym) jest gwoździem numeru "zielonej" "Gagi", w której też można znaleźć (również żałosny w tym świetle) felieton Sylwii Chutnik będący - auuuuu - peanem na cześć (pseudo - jak już wiadomo) ekomatki R.J.

Nareszcie recenzja!

2011-04-10T13:41:00.000-07:00

Bo nareszcie udało mi się coś obejrzeć. Recenzowanie rzeczywistości jeszcze mi wychodzi, książek i czegokolwiek, co przeczytałam - o wiele gorzej. Usprawiedliwienia szukam tylko w swoim (od kilku miesięcy już) stanie beneficjentki urlopu wychowawczego, który sprowadza mnie do pozycji pracownicy fizycznej (hmmm...), a nie umysłowej. Dramatycznie to brzmi, szczególnie gdy wpakowane jest w słowa ze zdania poprzedniego, a prawda jest taka, że nie ma wspanialszego zawodu na świecie niż bycie mamą.

Ad rem! Podczas pobytu na wakacjach, obejrzałam film ("Never Let Me Go"). To chyba pierwszy film science-fiction, który mnie w ogóle zainteresował. Ba! Myślałam o nim jeszcze długo po obejrzeniu i skłonił mnie do refleksji. Odrzucając cały wątek miłosny (beznadziejny zresztą i straszliwie kliszowaty, ale to może i lepiej), film jest godny uwagi. Dla mnie otwiera on pole do rozważań o dawaniu narządów, rozwoju medycyny i kierunkach, w których podążyć może / mogła by nauka.

Cukiereczkiem dla mnie jest stworzenie science-fiction w przeszłości. Jednocześnie przedstawienie tematu z rodzaju tych disturbing sprawia, że czujemy się bezpiecznie, ale... Temat jest przecież aktualny współcześnie i moim zdaniem całkiem prawdopodobny.

Dla ciekawości: film obejrzany bez dźwięku (żeby nie obudzić potomka), ale z napisami. :-)

Roboty kuchenne, roboty domowe

2011-03-24T05:49:00.000-07:00

Otóż, nie. Nie chodzi mi o mikser, malakser, blender. Te roboty są fajne. Lubię je. Na myśli mam roboty domowe, które musi wykonywać każdy. Chyba że jest Her Highness albo dokonał outsourcingu, albo jest po prostu lucky. Lucky zazwyczaj nie są kobiety feminizujące, ani te w związkach partnerskich. Bo jakiejby tutaj nie podpiąć teorii, feminizm, pratnerstwo... w domu trzeba mieć czysto, dom się strasznie brudzi, dom ktoś ogarniać musi.

Niewiele jest rzeczy bardziej upadlających niż roboty domowe. Wyższe wykształcenie, oczytana, ma się za intelektualistkę, chce się poświęcić wychowaniu dziecka, a tu proszę - trzeba myć podłogi. W syfie dziecka nie można wychowywać. Jak jest syf, nie można również spokojnie usiąść i poczytać. Błędne koło się toczy i pozostaje pytanie, po co ta emancypacja? Żeby być jeszcze bardziej sfrustrowaną...

Pół biedy z tym gotowaniem. Gotowanie może być twórcze. Można sobie powiedzieć "gotuję fusion" albo "jak Pascal", przed zaserwowaniem i konsumpcją sfotografować potrawy i od razu poczuć się lepiej. Ale fotografować mokrą podłogę? Portrety "ja z mopem" też odpadają. Głośna muzyka jest OK, ale już nie nadaje się do odkurzania.

Do poczytania: fajny blog.

Kupiłam sobie sukienkę

2011-03-23T08:37:00.000-07:00

Jak szybko, sprawnie i bez skandalu być topless? Codziennie rano staję przed szafą i zadaję sobie to pytanie. Uroki breastfeedingu. Zastanawiam się chwilę, a potem wyciągam jakąś dużą bluzę, pod którą można włożyć potomka, żeby sobie tam jadł. W ciemnościach.
Problemem nie jest -bynajmniej - moja niechęć do negliżu, ale brak. Brak w mojej garderobie ubrań, w których wyglądałabym elegancko jak Nałkowska, a przy okazji żeby widać było po mnie, że jestem choć trochę tak ciekawa jak Komornicka. Oczywiście przywołanie tych pisarek, gdy mowa właściwie o ciuchach, to pomyłka, ale dawno już zakończyłam modernistyczne seminarium magisterskie, więc spoko.
W każdej dobrej opowieści musi być turning point, będzie i tutaj. Dzisiaj ją zobaczyłam. Sukienkę. Ledwie się w nią wcisnęłam, choć schudłam już i tak za bardzo (to też zasługa breastfeedingu). Była brudna, z second-handu. Śmierdzi, ale ją upiorę.

Co jest w Warszawie zamiast Alp i kwitnących wiśni?

2011-03-19T12:24:00.000-07:00

Hmmmm... Nie ma tutaj też lśniących chodników. Nic nie chodzi jak w szwajcarskim zegarku. Dworzec Centralny nie jest najfajniejszym miejscem w mieście. Nie mieszkam tutaj w prześlicznym domu z 1492 roku. Mój salon nie jest byłą Konditorei. W niedzielę otwarte są tutaj sklepy i normalnie odbywa się shopping. Na wieczornym spacerze nie mogę już popatrzeć na śpiące łabędzie. I tak dalej, i tak dalej.

Znalazłam właśnie zdjęcia mebli, które sprzedaliśmy rok temu przed wyprowadzką z Córychu. Nie mam już takiego wygodnego łóżka. Ani sofy... Rozdałam połowę książek, orchidee i talerze w kwiatki.

Mija prawie rok od przeprowadzki. Chyba najwyższy czas na fondue!!!

Pan Seler i Panna Gruszeńka

2011-03-15T11:07:00.001-07:00

matki w parku

2011-03-12T13:07:00.000-08:00

To zadziwiające, jak nagle moje życie przeniosło się do parku. Okazuje się, że potomstwo należy wyprowadzać na spacer. W sumie nie wiadomo, po co... Przecież nie dla zaczerpnięcia świeżego powietrza. Ten argument brzmi wręcz niedorzecznie w Warszawie. Może po to, żeby matka wyszła z domu i popatrzyła trochę na świat?... I spotkała jakichś ludzi. No tak, z założenia żadna matka nie jest sama - pcha przed sobą, albo ma przyczepionego do siebie małego człowieczka, więc nie ma prawa czuć się samotna. Nie może się nudzić, bo przecież ciągle ma ręce pełne roboty. Więc jak to możliwe, że czasem jednak jestem samotna, a na spacerach w parku nudzi mi się niemiłosiernie? Patrzę wilkiem na te matki, które znalazły sobie jakąś koleżankę-matkę i paradują po parku parami, rozgadane popychają przed sobą wózki. Ale to wyjątki, szczęściary.

Primavera!

2011-03-10T01:14:00.000-08:00

Niewiele rzeczy potrafi tak skutecznie poprawić humor jak wiosna. Odrobina słońca, temperatura około 5 stopni Celcjusza i od razu w moje życie wkracza nowa jakość. Nagle wciąż chcę być na dworze. Chodzę na dwa spacery dziennie. Pcham przed sobą wózek z radością do pobliskiego parku, w którym nareszcie mogę czytać siedząc na ławce. Kupuję tulipany, układam je w wazonie, a potem wieczorem patrzę na nie i myślę, jakie są piękne. A to tylko tulipany. Potrafię nagle w pół godziny dojść z Ochoty do Łazienek... Mogę wszystko! Aż do czasu nieznośnych wiosennych upałów.

An Education

2011-02-21T10:49:00.000-08:00

Obejrzałam film wspomniany w tytule. Kiedy oglądam go po angielsku, znając angielski tytuł, myślę: tu chodzi o edukację. To, że film jest rozczarowaniem i nie zrobił na mnie żadnego wrażenia - rzecz poboczna. Kiedy oglądałam ten film, kołatał mi po głowie polski tytuł "Była sobie dziewczyna". Czy tak można bezkarnie, tłumacząc film i jego tytuł, wszystko przekręcić do góry nogami. Po angielsku - chodzi o edukację. Po polsku - o dziewczynę. Nie na tym polega językowy obraz świata... Niby chodzi o dziewczynę i edukację, ale. No właśnie, ALE!

Po co temat?

2011-02-17T00:27:00.000-08:00

Już mnie nie ma w Córychu, więc muszę być w Warszawie. Mam mniej czasu na wszystko, więc musiało się coś zmienić. Chronicznie nie odpisuję na maile, ale je chętnie odbieram, więc muszę mieć dziecko. Córkę z Córychu? A nie! Nadal oddaję się swoim ulubionym czynnościom. Podziwiam codzienność. Czytam, oglądam, patrzę. A! I nareszcie mam wierną muzę, którą (którego...) mogę fotografować niemal bez przerwy.

Skoro w poprzednim poście spisałam manifest tematyczny, to może teraz po prostu postawię trzy kropki (...) i pójdę przytulić człowieczka z wózeczka.

Wieki!

2011-02-16T02:27:00.000-08:00

To już niemal wstyd. Wieki nie było mnie na własnym blogu. Może mnie samej się znudziło. Tak sobie tu piszę o niczym... without a story. Ale to ma być własnie taki blog. O mnie. O tym, jak piekę ciasto, albo jak się nudzę, o tym, jak czytam książkę i piję herbatę. "Tematy" mam na innych blogach, które łatwo można znaleźć. O domach w stylu świdermajer, o wprowadzaniu stałych pokarmów u mojego bobasa, powieść kryminalną ledwie zaczętą i nigdy nie skończoną (ale tego wpisu nie usunę!) - to wszystko i o tym wszystkim można czytać gdzie indziej. Ten blog jest dla mnie. Po to, żebym czasem, w chwili, gdy tego potrzebuję, kliknęła na jakąś datę i wiedziała, że tego dnia, że wtedy widziałam śpiące łabędzie...

Błoto

2009-12-22T07:48:00.000-08:00

Przez kilka dni czułam się świątecznie. Padał śnieg, było biało, lampki ładnie świeciły na domach, drzewach i w ogródkach. A teraz? A dzisiaj? Błoto. Błoto przykleja się do butów. Błotem opryskują przechodniów samochody. Topiący się śnieg spada z drzew. A ja się cieszę, że wracam do domu na święta. Bo tam jest podobno zima i mróz.
"Królowa śniegu" - ulubiona bajka...

Małe ogóreczki, "Wiek niewinności" i za oknem śnieg

2009-12-21T08:03:00.000-08:00

Kiedy za oknem śnieg się topi i moczy buty, lepiej zostać w domu i czytać powieść. Lubię wylegiwać się w ciepełku, podczas gdy ludzie za oknem brodzą w śnieżnej breji. W tym bezpiecznym ciepełku czytam sobie "Wiek niewinności". Powieść majstersztyk. Jakoś tak się składa, że pasuje do niej zajadanie się tymi maleńkimi korniszonkami stworzonymi do raclette, a dostępnymi tutaj w ilościach nieograniczonych w taniej cenie.
"Wiek niewinności" mnie zachwyca. Lubię mądre powieści stylowo napisane. Powieść tę czytam po angielsku i - oprócz innych kwestii - zachwyca mnie język. O czym jest ta powieść? O mężczyznach, którzy tkwią od wieków w kokonach, z których nie mają zamiaru wyjść i o kobietach, które potrafią się zmieniać. Może to wcale nie kobiety nosiły gorsety...

Śpiące łabędzie

2009-12-15T01:03:00.000-08:00

Widziałam śpiące łabędzie. Poszliśmy z J na wieczorny spacer, żeby zobaczyć świecące świąteczne dekoracje. Łabędzie spały na tej rzece jak kanalik wpadającej do Jeziora Córyskiego. Spokojnie unosiły się na wodzie. Głowę miały włożoną pod jedno skrzydło. Były takie białe na tle czarnej wody i czarnego wieczoru.

Nigdy wcześniej nie widziałam śpiących łabędzi.

Zabić drożdża

2009-03-21T09:28:00.000-07:00

Staram się sobie przypomnieć jakąś książkę albo jakiś inny - jak to się mówiło przed maturą? - "tekst kultury" ("Tylko nie zapomnijcie podczas pisania, plakat czy film to także teksty kultury."), w którym pieczone jest ciasto, najlepiej drożdżowe. Amelia w "Amelii" piekła ciasto drożdżowe, ale po pierwsze, chyba nie dokończyła go piec, a po drugie, używała drożdży w proszku, więc na nic mi ta historia. Ciasto drożdżowe to klasyk. Ktoś w jakiejś książce lub innym "tekście kultury" musiał je piec. Tylko nie wiem, w jakiej / w jakim.

Czy pieczenie ciasta to rytuał, czy zajęcie wprost funkcjonalne? Czy nie można połączyć tych dwóch? Tak właśnie chciałam zrobić.

Razem z J. robimy dziś miłe rzeczy razem. Jest pierwszy dzień wiosny i poranek wyglądał nawet jak wiosna. Świeciło słońce i zza zeszłorocznych zgniłych liści i zeszłorocznej zgniłozielonej (dosłownie) trawy prześwitywały krokusy. Więc postanowiliśmy GRABIĆ.
Po południu przestało już być wiosennie, więc postanowiliśmy UPIEC CIASTO. Drożdżowe. Z zamrożonych drożdży, które trzeba było rozmrozić. I my rozmrażając je chyba zabiliśmy. Markotnie coś rośnie w piekarniku. Anemiczne jest, biedne, zabite.

Hollyvood-oo i mól książkowy

2009-03-15T03:45:00.000-07:00

Na dole mojego bloga są dwie listy. Jedna służy temu, by ogłaszać światu, co czytam, druga - co oglądam. Właściwie to pewnie świat się tym nie interesuje, ale warto zawsze walczyć o jego uwagę.

Wczoraj byłam w Czytelniku na wyprzedaży archiwalnych egzemplarzy książek. Wiadomo, Czytelnik jest jednym z najlepszych wydawnictw w Polsce oraz najstarszym. Od tygodnia już marzyłam o książkach Nike, które ślicznie będą wygladały u mnie na półce. Poza tym kupię sobie całą Nałkowską, trochę Balzaca, Czechowa, Cortazara... Rozmarzałam się. Namówiłam J., żeby ze mną poszedł i pomógł mi nieść toboły. Nie dzieliłam się wieścią z żadnymi koleżankami (potencjalnymi konkurentkami w walce o książki). Tajną wieść (nota bene ogłoszoną w całym bożym internecie) przekazałam tylko siostrze.

Wczoraj nadszedł le jour "J". J., niestety, poważnie rozchorował się na katar (sic!) i iść nie mógł. Przed Czytelnikiem ustawiła się, jeszcze przed otwarciem, dzika kolejka. Ludzi wpuszczano tylko dziesiątkami. Kiedy nareszcie nadeszła moja kolej, zostały tylko ochłapy: Nałkowską rozszarpano, ani widu, ani słychu Balzaca, Czechowa, Cortazara. Seria Nike smutnie leżała na jakimś stoliku w szczątkach.

Dzisiaj się zastanawiam - może pójść tam znowu, może wyłożono jakieś nowe książki...

Czytam: Woolf V., "Pochyła wieża", Czytelnik 1977.

Jak pudełko czekoladek

2009-02-08T07:59:00.000-08:00

Dzisiaj doznałam prawdziwie surrealnego zadziwienia. A że surrealizm niejedno ma wspólne z kubizmem, podwyższa to dziwność, niesamowitość, cudowność, fantastyczność (etc.) wydarzenia.

Mam dwa dyplomy, które przez INSTYTUCJE uważane są za ważne i warte jakiejkolwiek uwagi. Jeden dyplom nazywa się świadectwo maturalne, świadectwo dojrzałości albo jeszcze lepiej świadectwo ukończenia szkoły średniej. Drugi dyplom to dyplom ukończenia studiów magisterskich jednolitych BLA, BLA, BLA... Postanowiłam kontynuować swoją edukację i zdawać na studia raz jeszcze, jeszcze trochę, ponownie, od nowa. Do tego potrzebowałam tłumaczenia (dokonanego przez tłumacza przysięgłego) pierwszego z moich ważnych dyplomów (czyli tego mniej ważnego). Zaprzyjaźniona tłumaczka (żona kolegi z pracy mojego męża...) zadzwoniła dziś do mnie z wieścią, że ten dokument (mowa o dyplomie) nie jest ważny, ergo: jest nieważny.

Jak to?

Dyplom ten zawsze traktowałam jako potwierdzenie tego, że skończyłam TO liceum (i to z jakimi ocenami!) i że mogę iść na studia, bo na studiach tego dyplomu wymagają. Dyplom ów przez pięć lat leżał sobie spokojnie w pokoju Pani X (w dziekanacie), która codziennie niczym kadzidłem opalała go dymem papierosowym. Studia oczywiście skończyłam. A dyplom ujrzałam dopiero po ponad pięciu latach, czyli w zeszłym tygodniu. I taką niespodziankę mi zgotował!

Dyplom, który zawsze traktowałam jako potwierdzenie ukończenia TEGO liceum okazał się potwierdzeniem mojego niezmierzonego i nieogranionego, i niezauważonego dotąd przez nikogo ponadnaturalnego geniuszu. Otóż, jak wszystkie daty na tym dyplomie wskazują, urodziłam się 7 lutego 1985 roku, a maturę zdałam 23 maja 1985 roku. Niespełna czteromiesięczny bobas uzyskał świadectwo dojrzałości!

Konkluzje z tego są dwie:
1. Tak to bywa, gdy wychowawcą matfizu zostaje wuefista...
2. Co też ja - ów geniusz - robiłam przez następne 23 lata po uzyskaniu tego dyplomu?!

Hmmmm... że też nikt tej pomyłki wcześniej nie zauważył!

Nie mam tematu

2009-02-06T02:42:00.000-08:00

Jest piątek. Nic się nie wydarza. Nie przychodzą mi do głowy żadne tematy. Bo o czym pisać w taki dzień jak dziś? To jutro bedą moje urodziny. To jutro bedzie weekend. To jutro zrobię coś fajnego. A dziś siedzę tu i wszystko, co mam to widok z okna.

Widzę Pałac Kultury, który utonął w jakiejś mgle. A może to chmura, która zbyt nisko zeszła na ziemię? Tuż obok mojego okna hotel Novotel. Chyba jest tam jakaś konferencja, ponieważ od samego rana dążą tam ciekawe grupki interesująco wyglądających osób. Z dołu, z Green Coffee, pachnie (śmierdzi?) spaloną kawą. Kwaśny zapach. Od zawsze kojarzy mi sie z tym miejscem. O! Zmienili plakat obok Rotundy!

Szarość spowija centrum Warszawy i tylko ten plakat jest kolorowy.

Nareszcie jestem tutaj!

2009-02-04T11:51:00.000-08:00

Przeprowadziłam się. Bezpiecznie opuściłam krainę mojego poprzedniego bloga i teraz piszę w tym spokojnym miejscu, gdzie moje artykuły wyświtlają się na szpitalnie białym tle, a litery są czarne.

Nieistniejących fanów i fanki pocieszam. Nadal można czytać edycję limitowaną Little Miss Polonistki tutaj.

Przy okazji, co za niespodzianka, okazało się, że zaczęłam już kiedyś tu coś pisać. Jak mogłam o tym zapomnieć? Miałam dobry pomysł. I ambitny jaki! Nie dziwne, że nic z niego nie wyszło. Łatwiej jest pisać od tak o życiu i sobie, i książkach, i dniu codziennym, niż wymyślać powieść kryminalną w duchu wiktoriańskim. Chyba zbyt wiele Sary Waters w owym czasie czytałam. Że też przyszło mi do głowy, żeby ją plagiatować! Kraść jej już zrealizowane pomysły.